„ Jeśli każdemu człowiekowi poniżej piędziesiątki zaordynowalibyśmy dziś program żywieniowy oparty na optymalnej ilości witamin i minerałów ilość zachorowań na Alzheimera spadłaby w gwałtowny sposób”
dr ABRAM HOFFER
Choroba Alzheimera jest jedną z dolegliwości, towarzyszących postępującym procesom starzenia. Jest ona bezpośrednio związana ze zmianami, zachodzącymi w mózgu starszych ludzi. Schorzenie to jest jedną z najcięższych, a zarazem najpowszechniejszych postaci demencji. Do początkowych objawów choroby Alzheimera można zaliczyć otępienie oraz zaburzenia pamięci krótkotrwałej.
Choroba Alzheimera, zwana również otępieniem starczym oraz AD (od ang. Alzheimer’s disease) po raz pierwszy została opisana na początku XIX stulecia przez Aloisa Alzheimera, od którego nazwiska pochodzi jej nazwa. Chorobę tą zalicza się do chorób wieku starczego, związanych z postępującymi i nieodwracalnymi zmianami, zachodzącymi w organizmie człowieka.
Przyczyny choroby Alzheimera.
Chorobę Alzheimera zalicza się do grupy chorób neurodegeneracyjnych, związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego. Jest ona dolegliwością nieodwracalną i wieloetapową, a jej przyczyny nie są do końca znane. Przypuszcza się, że może być ona wynikiem uwarunkowań genetycznych. Według badań ryzyko zapadalności na chorobę Alzheimera zwiększa się u osób, u których, ktoś z najbliższej rodziny zmagał się z tym schorzeniem. Nie bez znaczenia jest również wiek – Alzheimer zwykle dotyka ludzi po 65. roku życia. Istotnym czynnikiem ryzyka jest także poziom aktywacji mózgu, a także takie choroby naczyniowe, jak: nadciśnienie tętnicze, zakrzepica żylna oraz wysokim poziom złego cholesterolu.
Przy chorobie Alzheimera dochodzi do stopniowego i nieodwracalnego uszkodzenia neuronów. Dotyka ono przede wszystkim komórki nerwowe, zlokalizowane w płacie czołowym i ciemieniowym, które odpowiedzialne są za pamięć krótko- i długotrwałą. Zwykle proces uszkodzenia neuronów przebiega w bardzo szybkim tempie.
Pierwsze objawy choroby Alzheimera – jak odróżnić chorobę od innych form demencji starczej?
Pierwsze objawy choroby Alzheimera mogą być mylone z naturalnym procesem starzenia się organizmu. W okresie predemencji, przedklinicznego etapu tego schorzenia, zazwyczaj występują trudności w wykonywaniu codziennych czynności. Chory zwykle ma problemy z przypomnieniem sobie niedawnych zdarzeń, co wiąże się z uszkodzeniem pamięci krótkotrwałej. W tym stadium rozwoju schorzenia u chorego można zaobserwować także: apatię, problemy z koncentracją i utrzymaniem uwagi oraz zaburzenia pamięci semantycznej.
Charakterystycznym objawem dla wczesnego etapu rozwoju Alzheimera jest agnozja, która jest zaburzeniem, polegającym na problemach z rozpoznawaniem różnych elementów otoczenia, w tym, np. swojego domu czy bliskich osób. Bardzo często agnozji towarzyszy apraksja, czyli upośledzenie ruchów. Ponadto pojawiają się także: postępujące zaburzenia pamięci i problemy z poprawnym zrozumieniem komunikatów oraz zubożenie zakresu słownictwa.
Kolejnym stadium rozwoju choroby Alzheimera jest etap umiarkowany. Osoby, dotknięte tym schorzeniem na tym etapie, nie są już w stanie samodzielnie funkcjonować. Pojawia się afazja nominalna (zaburzenia mowy), problemy z koordynacją ruchową oraz zaburzenia pamięci długotrwałej. Chory może mieć problem z rozpoznawaniem swoich bliskich, często ma wybuchy agresji i urojenia.
Ostatnim stadium rozwoju Alzheimera jest etap zaawansowany, w którym osoby chore są całkowicie zależne od swoich opiekunów. Zwykle dochodzi do całkowitego zaniku mowy i koordynacji ruchowej, niemożności przyjmowania pokarmów oraz nietrzymania moczu i kału. Ten etap Alzheimera zwykle kończy się śmiercią, której bezpośrednia przyczyna nie jest zależna od choroby.
Jak leczyć Alzheimera?
Choroba Alzheimera jest chorobą nieuleczalną o wieloetapowym przebiegu, którego nie można żaden w sposób opóźnić. Wykorzystywane środki mają na celu przede wszystkim łagodzenie objawów choroby. W farmakoterapii stosowanej przy Alzheimerze wykorzystuje się, m.in. takie inhibitory, jak: rywastygminę i galantyminę, które usprawniają pamięć chorego. Z racji tego, że choroba Alzheimera bardzo rzadko bywa rozpoznawana w początkowych stadiach jej rozwoju, rokowania nie są zbyt dobre. Osoby ze zdiagnozowanym Alzheimerem żyją maksymalnie 14 lat po rozpoznaniu choroby.
Jak opiekować się osobą chorą na Alzheimera?
Alzheimer jest schorzeniem, które dotyka nie tylko osobę chorą, ale także jej najbliższych. Z racji tego, że w umiarkowanym etapie rozwoju choroby, pacjent zwykle nie jest już w stanie samodzielnie funkcjonować, potrzebuje opieki. W zaawansowanym stadium przebiegu Alzheimera zwykle konieczne jest zatrudnienie dodatkowej pomocy. Opieka nad chorym powinna skupiać się przede wszystkim na zapewnieniu spokoju i poczucia bezpieczeństwa. Warto pamiętać o tym, że taka osoba może niezamierzenie wyrządzić sobie krzywdę, np. poprzez włączenie kuchenki gazowej i ulatnianie się gazu. Dobrym pomysłem jest zostawianie choremu na Alzheimera karteczek z różnymi informacjami, np. o pozostawionym w lodówce posiłku. Warto także zadbać o aktywizację mózgu osoby, dotkniętej tym schorzeniem. Wśród skutecznych sposobów pobudzenia mózgu do pracy można zaliczyć: grę w szachy, rozwiązywanie krzyżówek oraz czytanie książek.
Powyższe opracowanie pochodzi z :
Jak wiemy oficjalnie choroba ta jest chorobą nieuleczalną, ale czy na pewno?. Zanim opiszemy protokół witaminowy zastanówmy się nad czynnikami, które tę chorobę wywołują, a są to min. : szczepionki i zawarte w nich neurotoksyny niszczące mózg, wszystkie dostępne dezodoranty w sztyfcie zawierające aluminium, tanie i produkowane na masową skalę piwo zawierające również aluminium i nie daj Boże picie piwka z puszki, mocniejsze trunki alkoholowe niszczące komórki nerwowe w mózgu, które obumierają i nie odradzają się już nigdy. Dodać należy że po jednym piwie męskie plemniki potrzebują około 3 miesięcy, aby wrócić do swojego pierwotnego stanu sprzed picia tylko jednego piwka, ale mówić o tym i gadać to jak grochem o ścianę, a ilość dzieci spłodzona po alkoholu jest nie mała. Ok to tak w ramach delikatnego komentarza.
Okazuje się bowiem, że objawy niedoboru witaminy B12 można pomylić z objawami choroby Alzheimera. I tak zmęczenie, powolne myślenie, apatia, wychudzenie, zwyrodnienie rdzenia kręgowego, zawroty głowy, zaburzenia nastroju, dezorientacja, pobudzenie, urojenia, omamy, psychoza – to najbardziej powszechne objawy. Niestety niedobory witaminy B12 u starszych pacjentów to norma. Powodem tego może być : nieodpowiednia dieta, złe wchłanianie jelitowe, przebyte operacje przewodu pokarmowego, a także stres i przyjmowane leki. Aby dokładnie zmierzyć poziom witaminy B12 w organizmie należy dokonać analizy płynu mózgowo-rdzeniowego, a nie robić badania krwi. Już nawet niewielki niedobór tej witaminy utrzymujący się przez dłuższy czas zwiększa ryzyko wystąpienia choroby Alzheimera. Należy zastosować dietę bogatą w witaminę B12.

Witamina B12 rola

Witamina B12, podobnie jak inne witaminy z grupy B bierze udział w przemianie węglowodanowejbiałkowejtłuszczowej i w innych procesach:
  • uczestniczy w wytwarzaniu czerwonych krwinek,
  • wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego,
  • umożliwia syntezę w komórkach, przede wszystkim szpiku kostnego,
  • zapewnia dobry nastrój i równowagę psychiczną,
  • odgrywa rolę przy odtwarzaniu kodu genetycznego,
  • pobudza apetyt.
Witamina B12 odgrywa istotną rolę we właściwym funkcjonowaniu organizmu. Wit. B12 jest odpowiedzialna za prawidłowy rozwój komórek nerwowych, gdyż uczestniczy w syntezie choliny, która jest składnikiem fosfolipidów otoczki mielinowej włókien nerwowych. Ponadto witamina B12 warunkuje podziały komórkowe oraz syntezę kwasów nukleinowych DNA i RNA oraz białek uczestniczących w ich budowaniu.
Obecność witaminy B12 ma wpływ na funkcjonowanie karnityny, dzięki czemu witamina B12 pośrednio prowadzi do zmniejszenia się ilości lipidów (tłuszczów) we krwi, gdyż przyczynia się do ich zużytkowania. Witamina B12 oddziałuje na układ kostny, co ma szczególne znaczenie dla rozwoju dzieci oraz dla kobiet w czasie menopauzy, które są w tym okresie zagrożone osteoporozą polegającą na utracie masy kostnej.
Witamina B12 wchłaniana jest w jelicie cienkim w postaci połączenia z czynnikiem wewnętrznym wydzielanym przez komórki okładzinowe żołądka. W wątrobie i w szpiku kostnym witamina B12 jest magazynowana, a następnie wraz z krwią rozprowadzana po całym organizmie.
Witaminę B12 (kobalaminę) znajdziemy głównie w produktach pochodzenia zwierzęcego, tj. mięsie, rybach, mleku, jajach, serach, wędlinach. W produktach roślinnych witamina ta praktycznie nie występuje. Dobrym źródłem są też drożdże spożywcze.
Zalecana suplementacja witaminy B12 to podawanie dożylne lub donosowe gdyż przy metodzie doustnej poziom absorpcji może być niezadowalający. Nauka nic nam nie mówi o toksycznej dawce tej witaminy, a minimalna doza terapeutyczna wynosi 100 mikrogramów, ale należy dodać, że wartości skuteczne będą oscylowały w wysokości 1000 mikrogramów czyli 1 miligrama więc nie jest to dawka bardzo duża.
Niacyna pod postacią niacynamidu.
Chorym na Alzheimera myszom badacze z Uniwersytetu Kalifornijskiego podawali witaminę B3 w dawkach 2000-3000 mikrogramów. Okazało się, że terapia ta przyniosła skutek, a jeden z naukowców – Kim Green – powiedział, że „ w sensie poznawczym gryzonie zostały wyleczone i zaczęły się zachowywać tak jakby nigdy nie były chore.
Cholina.
Zaliczana początkowo do witamin z grupy B cholina wykazywała się skutecznym działanie w leczeniu choroby Alzheimera. Chorzy na Alzheimera cierpią na niedobór pełniącej funkcję neuroprzekaźnika acetylocholiny, ponieważ brakuje im koniecznego do jej wyprodukowania enzymu – acetylotransferazy cholinowej. Należy zwiększyć udział choliny w diecie, a co za tym idzie zwiększymy poziom acetylocholiny w mózgu i we krwi. Jako składnik niedrogiej i bez recepty lecytyny, cholina jest łatwa do zdobycia. Najciekawszym odkryciem okazał się fakt, iż zwierzęta, które cierpiały na demencję, zaczęły się pozbywać jej objawów, gdy zaczęto je karmić fosfatydylocholina – jest to jeden z głównych składników lecytyny. Wyniki te zostały potwierdzone również w przypadku ludzi. Polecamy zastosować lecytynę w codziennym życiu jako dodatek do spożywanych posiłków, aby w wieku starszym móc pamiętać imiona swoich wnuków oraz rozmiar swojego swetra, pamiętając oczywiście o zredukowaniu spożycia alkoholu do minimum lub też doradzamy zastosować metodę multimiliardera Donalda Trumpa zero alkoholu w swoim życiu. Następnie należy również pozbyć się szkodliwych dla organizmu chemii codziennego użytku z zawartością aluminium.
Tyrozyna.
Zwiększenie poziomu neuroprzekaźnika noradrenaliny w organizmie może okazać się pomocne w terapii choroby Alzheimera. Jedząc białka, dostarczamy ciału duże ilości fenyloalaniny, jednak jej konwersja do tyrozyny, a następnie do norepinefryny może być zaburzona poprzez brak, innego koenzymu, jakim jest niezbędna do produkcji noradrenaliny witamina C.
Witamina C.
Badania wykazały, iż witamina C rozpuszcza toksyczne nadmiary białka w mózgach myszy chorych na Alzheimera.
Źródło : Green KN, Steffan JS, Martinez-Coria H, Sun X, Schreiber SS, Thomson LM, & LaFerla FM, (2008). Nicotinamide restores cog-nition in Alzheimer’s disease transgenic mice via a mechanism involving sirtuin inhibition and selective reduction of Thr231-phos-photau. J. Neurosci 28(45):11500-10.
Witamina E.
Poziom tej witaminy w organizmie chorych na Alzheimera jest bardzo niski. Stan ten może być przyczyną słabej diety oraz większego zapotrzebowania na składniki odżywcze chorego. Pacjenci którzy przyjmują 2000 IU dziennie tej witaminy żyją dłużej, ale należy pamiętać, że suplementować się tą witaminą należy od 400-600 IU dziennie i zwiększać dawkę bacznie obserwując stan organizmu.
Inne witaminy.
Kwas foliowy może odgrywać znaczącą rolę w walce z chorobą Alzheimera.
Szpinak warto jeść, ale nie dzięki dużym ilościom żelaza, ale dzięki ogromnym ilościom występującego w nim kwasu foliowego. Szpinak jest jednym z najlepszych źródeł tej bardzo ważnej witaminy.

Kwas foliowy reguluje prace wszystkich naszych komórek.

Jest jedną z najważniejszych witamin i niestety jednym z najczęściej występujących dziś niedoborów witaminowych. Jakie produkty powinniśmy jeść każdego dnia? Przede wszystkim ciemne zielone rośliny i pomijane dziś często rośliny strączkowe.
Podaję  poniżej listę produktów zawierających kwas foliowy od najmniejszej zawartości do największej :
20. ziarna słonecznika
19. pomarańcza
18. quinoa
17. zielony groszek
16. kalafior
15. natka pietruszki
14. awokado
13. brukselka
12. burak
11. fasola biała
10. kapusta włoska
9. liście rzepy
8. fasole różne odmiany
7. brokuł
6. sałata rzymska
5. szpinak
4. szparagi
3. fasola pinto
2. ciecierzyca
1. soczewica
Niedobory tiaminy, ryboflawiny, witaminy C i pirodoksyny (witamina B6) to powszechny problem ludzi starszych. Polecamy przyjmować silne suplementy witamin B-complex pięć razy dziennie, a dodatkowo co godzinę witamina C 500-1000 miligramów.